Wiosna o nas zapomniała. Przyjdzie pewnie latem –Tęczą serca opromieni i zachwyci kwiatem.W blade dłonie nam powkłada złoty promień słońca;Rozda ludziom swoje dary do samego końca.
Przyjdzie wiosna, a owady w sadzie cicho jęknąI rozbłyśnie w sercach dzieci całe Boże piękno.Przyjdzie strojna i bogata – uczci swego Stwórcę;Zdobne blaski porozwiesza na różanej chmurce.
Niechaj przyjdzie gwarna wiosna – przyjdzie, bo czekamy;Radość wejdzie w nasze serca, jak w otwarte bramy!… Wiosna o nas zapomniała. Wokół wieczne lodyZimnym płaszczem otulają domy i zagrody.
Bóg wszak – Stwórca wszego świata – wierzę w to niezłomnie –Choćby matka zapomniała, nie zapomni o mnie.