Jak fałszywe głoszą plotki,W starej szafie mojej CiotkiJuż od siedmiu lat bez małaMieszka krasnal Hałabała.
Czemu siedmiu? Któż to zgadnie?Dość, że krasnal leży na dnie,Układając, zanim zaśnie,Co dzień inne, dziwne baśnie.
Z wiecznym piórem w dłoniach obuSzuka drogi i sposobu,By w maluchach i maluszkachOtworzyły się serduszka;
By raz jeszcze słuchać chciałyDawnych baśni Hałabały.Oj! Nie bywa sprawą łatwąŚwiat otwierać swój przed dziatwą!
Poznał krasnal smak niewiaryW śpiewy syren, wróżek czary,W dobrych zbójów, złych rycerzy,W to, co spisał i, co przeżył.
Krasnoludki cierpią bardzo,Kiedy dzieci nimi gardzą,Zatem cierpiąc niesłychanie(Co ma stać się, niech się stanie!),
Postanowił HałabałaSiedem temu lat bez mała,Wziąwszy pióro w dłonie obie,Ową bajkę zmyślić sobie...
… Lecz czy można wierzyć właśnieW tym podobne, dziwne baśnie?